انتظـــار مهـــربـــانـی از جفـــاکــاران خطـــاسـت / / دوستـی و همنشینـی بـا گُنـه کـاران جفــاسـت / / هـم ره نـــادان شـدن خـود دال بــر نادانـی اسـت / / خــود ستــائـی و مَنیّـت همچـــو بــاران بــلاسـت / / بــاور ســوگنــد و صــدق از ظــالــم و دُزد و دَغـــل / / بستن

خــوانـــدی از بهـــرم حــدیثـی کیـن جهــان تحـت کِشـت / /

بهــر مــؤمــن همچـو زنـــدانــی بـُــود خشـت بـــه خشـت / /

خــود چــرا دُنیــــا پَــــرستــی پیشـــه کــــردی یـــا اخــی ؟ !

بهـــر تــو دنیـــا عـــردس و بهـــر مــــا عفــــریـت و زشـت ! ؟

( رضوان الوندی -- یاردانقلی زاده )

گفتـــم بـــه مشـــاعـــره آمــدی یـــا مشــاجـــره ایـــدوسـت / مشـــاعـره را عشـــق و مشـــاجــره را زور بـــــانــــی اسـت / شـــاعـــِر ســوختـــه دل بــــه بــــاغ رضــوان بَــــــرد تـــــو را / مشـــاجـــــره آغـــــاز تلخــــی از نــــابســــامــــانــی اسـت / گفت

ایکــــه کـــام تلـــــخ مــن بــــر کـــام تـــو چـــون رُطـب اسـت /

تیــــره شـــد روز و ، شبـــــم هنــگـامـــۀ ســـوز و تـب اسـت /

بــــا چنیــــن حـــــال پــــریشــــــان آرزومنـــــدم کــــه خـــــود /

قـــامتــم را در کَفَــن پیچـــی کـــه جــــانــــم بــــر لـب اسـت /

( رضوان الوندی )

مجلـس ختـــم مـــرا بهــر خــدا در میکـــده بـــر پـــا کنیــد / مــی خـــوریــــد و پـــایکــــوبــــان شــــادی و بلــــوا کنیــد / اشکتــــان از دیـــــده هــــا جـــــاری اگـــــر گــــــردد فقــط / اشک شـــادی بـــاشــد و بـــا خنـــده هـــا غـــوغــا کنیــد / مسـت و

مــی و معشـــوقـــه و مُطــــرب چـــو مــــرا یـــار شـــونـــد // درد و انــــــــدوه و غمـــــــم جملگــــــی از کـــار شـــونـــد // از نــــوائــی کــــه بــــرآری ، بــــه خـــدا مُطــــرب عشـــق // خُفتگــــان ، بـــی خبــــــران یکســـــره بیــــــدار شـــونـــد // جملــــه

بپُـــرسیـــدم مــن از غـــم بـــا صـداقـت

کـه غیــر از غـم ثمــر داری بـه بـاغـت؟

بگفتـــــا بـــاغبــــان غـــــم تـــوئی تـــو

چه میجوئی از این پُُرسش چه حاجت؟

(( رضوان الوندی ))

چــون سمــاور در عــروسـی و عــزا آتـش بـــدل هستـــم چــــرا ؟

پـــاک و طــاهـــر همچــو گُـل از خــود خِجــل هستـــم چــــرا ؟

نقـش غـــم بـــــرجستــــه گشتــه در گلیـــم بختـَـــم از روز ازل //

در دیـار خود غـریـب و بی کس و بی آب و گِل هستــم چــــرا ؟

(( رضوان الوندی ))

از حقیقـت می گُــــریــــزیــــم و مجــازی می شــویــم // بهــر هــر محکمــه ای حــاکــم و قــاضی می شــویــم // ظلــم را تقــدیــــر و قسمـت بهـــر خــود معنـــا کنیـــم // علـــم را کـــرده رهـــا بــا جهـــل راضــی می شــویــم // نکتــــه دانـــان را بکــــوبیـــــم و

ســلام ای غــم ســلام ای مــونـس شبهــای تــارم // ســلام ای هــم دَمَـم ای بــا وفـــا ای کــولــه بـــارم // بــدنیــا چــون نهــــادم پـــا گشــودی بهــرم آغــوش // تـــو ای بهتـــــر ز اقــــوام و همـــه ایـــل و تبــــارم // جُـدا هـرگـز نگشتی لحظــه ای از مـن تـــو ای غــم // غــم ای ثــ